Wykres ceny złota 2021 – historia kursu i analiza

Wykres ceny złota 2021 obrazuje rok zdominowany przez boczny trend z wyraźnym nachyleniem w dół.

W przeciwieństwie do dramatycznego roku 2022 (z marcowym skokiem do 2070 $) czy eksplozywnego okresu 2024–2026, rok 2021 nie przyniósł spektakularnych zwrotów akcji. Paradoksalnie to właśnie tego typu okresy stagnacji okazują się potem najkorzystniejszymi momentami na zakup.

Styczeń: obiecujący start

W pierwszych dniach roku uncja sięgnęła 1950 $, a rynek kontynuował hossę z 2020 roku, wspierany oczekiwaniami na dalsze programy stymulacyjne pod rządami nowej administracji Joe Bidena. Optymizm nie trwał jednak długo. Do końca miesiąca cena spadła do ok. 1850 $.

Luty–marzec: dołek roku

Luty i marzec stały się najtrudniejszymi miesiącami dla złota w 2021 roku. Rosnące rentowności amerykańskich obligacji skarbowych (10-letnie papiery Treasury przebijały 1,5%) i narastające oczekiwania na zacieśnianie polityki monetarnej skłoniły inwestorów do przenoszenia kapitału ze złota do obligacji. 8 marca uncja dotknęła rocznego minimum przy 1685 $ – o ponad 250 $ niżej niż styczniowy szczyt. Na wykresie ceny złota 2021 ten spadek to najostrzejszy fragment.

Kwiecień–maj: stopniowe odbicie

Złoto zaczęło odbudowywać straty. Fed konsekwentnie utrzymywał, że inflacja ma charakter przejściowy (sformułowanie „transitory” Jerome’a Powella stało się symbolem całego roku), co zmniejszało presję ze strony rentowności obligacji. Do końca maja uncja wróciła powyżej 1900 $.

Czerwiec: nagły zwrot

Posiedzenie Fed 16 czerwca przyniosło zaskoczenie – członkowie FOMC zasygnalizowali wcześniejsze niż oczekiwano podwyżki stóp procentowych (tzw. „dot plot” wskazał na 2023 rok). Złoto zareagowało natychmiast – cena spadła z 1900 do ok. 1770 $ w ciągu kilku sesji. Na wykresie cen złota 2021 ten moment wyróżnia się jako gwałtowny odcinek spadkowy.

Lipiec–wrzesień: brak wyraźnego kierunku

Trzeci kwartał to na wykresie seria krótkoterminowych wzrostów i spadków bez dominującego trendu. Uncja złota oscylowała między 1720 a 1830 $. Rynek pozostawał w zawieszeniu, oczekując na konkretne decyzje Fed dotyczące redukcji skupu aktywów (tapering) i harmonogramu podwyżek stóp.

Październik–grudzień: próba odbudowy

Rosnąca inflacja (CPI w USA przekroczyło 6% pod koniec roku) teoretycznie powinna była wspierać cenę złota. Rynek jednak silniej reagował na coraz bardziej jastrzębie sygnały z Fed. Uncja zamknęła rok przy ok. 1829 $ – poniżej poziomu otwarcia ze stycznia, ale wyraźnie powyżej wiosennego dołka.

Rok 2021 w złotówkach

Kurs USD/PLN w 2021 roku stopniowo rósł, szczególnie w ostatnim kwartale (osiągając ok. 4,10–4,15 zł). Osłabienie złotówki częściowo kompensowało dolarowy spadek ceny kruszcu. Gram złota w złotówkach zakończył rok na zbliżonym poziomie co na początku – ok. 230–240 zł.

Kluczowe czynniki kształtujące cenę złota w 2021

Na cenę złota w 2021 roku wpływały dwie przeciwstawne siły – oraz trzecia, której znaczenie ujawniło się dopiero w kolejnych latach.

1.Rentowność obligacji zaczęła rosnąć i stało się to głównym czynnikiem spadkowym ceny złota.

Gdy obligacje zaczęły oferować wyższe odsetki, inwestorzy przenosili kapitał ze złota (które nie generuje bieżącego dochodu) do papierów dłużnych. Każdy istotny skok rentowności 10-letnich Treasury miał swoje odbicie na wykresie złota 2021 jako spadek ceny kruszcu – korelacja odwrotna była w tym roku niemal idealna.

2.Inflacja była postrzegana jako przejściowa.

Inflacja w USA rosła przez cały rok – od 1,4% w styczniu do 7% w grudniu. W normalnych okolicznościach tak dynamiczny wzrost cen powinien wspierać notowania złota, które od wieków pełni rolę zabezpieczenia przed utratą siły nabywczej pieniądza. W 2021 roku ten mechanizm jednak nie zadziałał, ponieważ Fed i większość uczestników rynku do późnej jesieni utrzymywali, że inflacja ma charakter przejściowy i wkrótce wygaśnie. Dopiero pod koniec roku ta narracja zaczęła tracić wiarygodność – jednak złoto nie zdążyło już w pełni na tym skorzystać.

3.Banki centralne budowały pozycje.

To czynnik niewidoczny na samym wykresie cenowym z 2021 roku, ale niezwykle istotny w dłuższej perspektywie. Banki centralne (zwłaszcza z krajów rozwijających się) zaczęły w 2021 roku zwiększać zakupy złota do rezerw. Ten strukturalny popyt narastał pod powierzchnią i w kolejnych latach (2022–2026) stał się jednym z głównych motorów rekordowej hossy.

Porównanie ceny złota w 2021 z poprzednimi latami

Na tle dekady 2016–2026 rok 2021 stanowi jedynie niewielki przystanek, a zarazem niezbyt istotne wgłębienie między pandemicznym szczytem z 2020 roku a eksplozją cenową lat 2024–2026.

Oto jak rok 2021 wygląda w bezpośrednim porównaniu z sąsiednimi latami:

• w 2020 roku złoto zyskało ponad 25% (napędzane pandemią i masowym drukiem pieniądza),
• w 2021 roku straciło ok. 3,7%,
• w 2022 roku złoto zakończyło rok praktycznie bez zmian,
• od 2023 roku rozpoczęła się fala wzrostów o sile, której nikt wcześniej nie przewidywał.

Na 30-letnim lub 50-letnim wykresie ceny złota rok 2021 jest praktycznie niewidoczny. Jest jak niewielka fala w ramach ogromnego trendu wzrostowego. Dla tych jednak, którzy przeżywali go na bieżąco, był to realny test cierpliwości i przekonania o długoterminowej wartości kruszcu.

Najważniejsza lekcja z 2021 roku jest uniwersalna i powtarza się w historii złota wielokrotnie: korekty i okresy stagnacji stanowią naturalną część cyklu rynkowego.

Inwestorzy, którzy kupowali złoto w okolicach marcowego dołka (1685 $), do marca 2026 roku osiągnęli zysk rzędu 200%. Ci, którzy zrezygnowali, takiej szansy już nie wykorzystali.